Job Cohen efficient weggetreiterd

In zo’n tijd leven we nu. Hebben we eindelijk een politicus in de tweede kamer die tot op het bot eerlijk en rechtschapen is, die het verdomt om spelletjes te spelen, die genuanceerd met de complexe werkelijkheid omgaat, en dan staan we toe dat hij vertrekt. Omdat we kennelijk toch liever leugens hebben die niet waargemaakt kunnen worden, omdat we liever geloven dat het niet aan onszelf, maar aan anderen ligt, omdat we kicken op een tweede kamer die als een vechtende kluwen over het binnenhof rolt. Het doet me denken aan het schoolplein vroeger, waar de kinderen die in wezen aardig waren, maar geen grote bek hadden, werden weggetreiterd door het schorem van de straat. Dat toen overigens ook al in de brievenbus durfde te pissen. Dikkie heette het falderapes in mijn tijd, Geertje heet de treiterharses van nu.

Advertisements