De verborgen apocalyps | 2 kakogenetica

Eugenetica, het verbeteren van de soort door ingrijpen in het dna, roept bij velen schrikbeelden op van op maat gemaakte supermensen, die gekweekt worden voor een bepaald doel. De mens kennende zal dat wel neerkomen op soldaten en hoeren. Deze vrees lijkt mij niet ongegrond. Maar er bestaat een minder ver reikende vorm van eugenetica, waarbij we niet de soort verbeteren, maar alleen maar de slechte genen proberen uit te wieden. Zelfs dit is voor veel mensen nog een nachtmerrie. Maar er is iets voor te zeggen.
Het is allang zo dat wij mensen in leven kunnen houden, die het in de oertijd niet gered zouden hebben. Op zich is dat een goede zaak, het maakt ons mens, humaan. Maar als wij mensen in leven houden die een erfelijk gebrek hebben en die mensen planten zich voort, dan verspreidt dat gebrek zich door de populatie. De medische wetenschap is al zover dat we het niet meer hebben over één enkel gebrek, maar over honderden, misschien zelfs duizenden, afwijkingen. Het gaat daarbij niet om afwijkingen als een hazelip of een bloemkooloor. Denk eerder aan levensbedreigende afwijkingen, zoals ALS, taaislijmziekte en de ziekte van Crohn. Tegenwoordig wordt in een aantal gevallen, waarin de afwijking bekend is, voorlichting gegeven aan de potentiële ouders. Die dan alsnog kunnen beslissen het risico te nemen. Dit soort voorlichting wordt echter pas sinds kort gegeven. Zelfs als wij nu maatregelen zouden kunnen nemen, dan hebben honderden genetische afwijkingen zich al door de populatie kunnen verspreiden.
Blijft alles bij het oude, dat wil zeggen blijft de medische wetenschap zich steeds verder ontwikkelen, dan hoeft dat helemaal geen probleem te zijn. Vroeg of laat zullen we immers methoden vinden om de afwijkende genen alsnog te herstellen. Maar als er op een of andere manier een terugval komt in de economische ontwikkelingen en daardoor de fondsen voor medische ontwikkeling wegvallen, dan kan het een heel ander verhaal worden. Een deel van de menselijke populatie zal dan opgescheept zitten met ongunstige genen. Vallen we terug naar een primitief bestaan, dan is er weer niks aan de hand. Dan overleven die mensen niet. Maar komen we in een tussenvorm terecht waarin we de medische kennis die we hebben min of meer in stand kunnen houden, maar we niet meer de wondermiddelen kunnen maken om achteraf alles te herstellen, dan gaat het er grimmig uitzien voor de mens. De ongunstige genen zullen zich dan immers kunnen blijven vespreiden. Tot uiteindelijk iedereen een ernstig gebrek heeft. Dat lijkt me niet goed voor het voortbestaan van de soort.
Wat moeten of kunnen we er aan doen? Persoonlijk zou ik niet de leider willen zijn die tegen mensen moet zeggen:”sorry, u mag geen kinderen krijgen/verwekken, want u heeft slechte genen.” Onderzoek en voorlichting lijken mij de enige humane aanpak. Niets doen is in elk geval geen optie, want dat betekent dat het afwijzen van eugenetica leidt tot kakogenetica: het verslechteren van de soort door toe te staan dat slechte genen zich door de soort verspreiden.
Een duivels dilemma. Mensen met afwijkende genen beperkingen opleggen, kan het begin van een inhumane samenleving zijn. Maar iedereen de vrijheid laten houden zich voort te planten kan het begin van de apocalypse zijn.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s